Geschiedenis Oslo

De overlevering wil dat Oslo in de eerste helft van de elfde eeuw werd gesticht door koning Harald Hardråde, die tot 1066 koning van Noorwegen was. In Oslo is bij het stadhuis een standbeeld van hem te zien. Archeologisch onderzoek heeft echter christelijke begraafplaatsen aan de oppervlakte gebracht die dateren uit de periode voor het jaar 1000, zodat moet worden aangenomen dat het gebied waar we tegenwoordig Oslo vinden, al voor de komst van Harald Hardråde bewoond werd.

Hoewel het gebied dat we vandaag de dag Oslo noemen al langer bewoond werd, begon het pas aan het begin van de veertiende eeuw aan belang te winnen, toen Haakon V er als eerste koning permanent ging wonen. Hij zette de bouw van Akershus Slott in gang, de vesting die je nu nog kunt bezoeken. In de periode die volgde bleef het gebied echter van ondergeschikt belang, als de zwakkere helft van een unie met Zweden.

Nadat Oslo in 1624 door een brand was vernietigd, herbouwde koning Christiaan IV de stad ten westen van de oorspronkelijke stad, aan de fjord en vlakbij Akershus Slott. De stad kreeg de naam Christiania (later werd de naam nog Kristiania). Pas in 1925 kwam de naam Oslo terug. Christiania begon aan invloed te winnen. Het werd een centrum van handel en cultuur, zeker nadat de unie met Denemarken tot een einde was gekomen. In de negentiende eeuw kwam een belangrijk deel van de bezienswaardigheden die nu nog veel bezocht worden, tot stand, zoals het koninklijk paleis en het parlement.

In de loop der jaren is Oslo langzaam gegroeid: veel Noren trekken van het platteland naar de stad. Landbouw en visserij langs de rand van Oslo hebben ruimte gemaakt voor nieuwbouw. De neoklassieke flats die het uiterlijk van het gebied rond het centrum van de stad bepalen, werden in de tweede helft van de negentiende eeuw gebouwd.